ارسال پاسخ

imbpa.com دکتر نکومنش رئیس پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران ۲۹ بهمن ۱۳۹۶ ۱۰:۱۱ facebook twitter Google+
صنابع دستاوردهای علمی را در تولید به کار نمی گیرند، این یک خطر است!

:

 

جناب آقای دکتر نکومنش ضمن تشکر از فرصتی که به روابط عمومی انچمن برای مصاحبه دادید، لطفاً مقداری در خصوص پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی و فعالیت های آن برای خوانندگان توضیح دهید.

خیلی متشکرم که شما هم فرصتی بمن دادید که مطالبی را خدمت خواننده های شما عنوان کنم. ببینید پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران یک پژوهشگاه علمی است که می خواهیم از داخل آن فناوری در بیاوریم، این چنین فعالیت هایی در ایران سابقه نداشته است و ما در حال شکل گرفتن هستیم. کاری که ما در پژوهشگاه انجام دادیم، کاری متفاوت است. اساتید ما عادت دارند به اینکه دانشجو را بگیرند، تعلیم بدهند و درس های کلاسیکی که در دانشگاه ها مسطلح بوده را به آنها یاد بدهند و الان این شیوه را خیلی خوب بلدند. من معتقدم چون این شیوه را خوب بلد هستیم به لحاظ انتشار مقالات علمی جزء آن کشورهایی هستیم که در حال رشد جهانی و کسب رتبه های خوب بین المللی هستیم. الان دنیا از سرعت رشد ما متعجب هستند.

ما داریم یافته هایمان را به ثروت تبدیل می کنیم

این پیشرفت برمی گردد به اینکه، ما داریم کاری را که قبلاً خوب بلد بودیم، خوب انجام می دهیم. امّا آن کاری که در حال شکل دادن هستیم و بلد نیستیم و باید آن را یاد بگیریم؛ این است که ما بتوانیم یافته هایمان را تبدیل به ثروت کنیم. این چیزی است که در حال شکل گیری است، کاری است که ما کردیم.

مثلاً انجمن خود شما؛ آوردیم در پژوهشگاه خودمان ساکن کردیم و جا دادیم. توقع ما این است که صنایع به ما نزدیک بشوند و مشکلاتشان را با ما مطرح کنند و ما به صورت عملی کار کنیم. این اتفاق متاسفانه به خوبی در حال شکل گیری نیست. حالا باید دلایلش مشخص شود. ما مرتب از سمت خودمان داریم این را تجزیه و تحلیل می کنیم و قطعاً حلش می کنیم.حالا که حل کردنش چند سال طول بکشد، نمی دانم!. ولی از همین الان به لحاظ مدیریتی ما داریم تلاشمان را می کنیم که تماس ها بیشتر شود.

متأسفانه در این قسمت هم صنایع تمایلات جدی را نشان نمی دهند. صنایع ما دو دسته هستند، دسته اول بالادستی پتروشیمی و دسته دوم پایین دستی ها که بخشی از آن عضو انجمن شما هستند. بالادستی ها که خوشبختانه یا بدبختانه بگویم، همه آنها متّکی بر دانش فنی وارداتی هستند. واحدهای سوییچ در دست را گرفته اند و دارند کار می کنند. افرادی هم که دارند آنها را می چرخانند تمایلی ندارند به اینکه بیایند و از دانش فنی داخلی برای بهبود در حقیقت خطشان یا ارتقای کیفیت محصولاتشان استفاده کنند. یا حتّی پا را باید از این صنایع فراتر بگذارند و نخریدن تکنولوژی بعدی و ایجاد تکنولوژی بر اساس آنچه که دارند می کنند اصلاً در این وادی ها حرکت نمی کنند. این هم دلیلش این است که الان دانشگاه ها و پژوهشگاه های ما  با صنایع ارتباط خوبی ندارند،یکیش این است.

 اگر چه آنها ما را متهّم می کنند که شما در وادی های دیگر هستید، ولی من عرض می کنم که نمی تواند درست بشود، چرا؟ به این علّت که ما در صنایعی که این را می خواستند؛ این خواسته که از دانشگاهیان و پژوهشگاهیان مطلب بیرون بکشند، موفق شدند. صنایع موشکی، صنایع دفاعی و صنایع اتمی مثال های واقعی ارتباط دانشگاه با صنعت هستند. اینها همه چیزهایی هستند که این صنایع از دانشگاه های ما دارند استفاده می کنند. چطور دانشگاه های ما در اون رشته ها توانستند ما را خود کفا کنند و اون وقت در پتروشیمی ها نمی توانیم؟ این جوری نیست، ورودی های اینها همه با هم یکی است. یکی می رود رشته پلیمر می خواند و یکی رشته ای دیگر. بنابراین ما کاملاً آمادگی داریم و من این را عرض می کنم که کاملاً آماده هستیم.

پول تحقیقات را من می دهم، به شرطی که مطمئن بشوم اگر یک مشکلی را که به من گفتید و حل شد، یک جایی برود و مورد استفاده قرار بگیرد.

از طرف صنایع پایین دستی ما اینجوری نیستند، بیشترشان خوشبختانه بخش خصوصی هستند. بخش خصوصی توان این را ندارد و یا حتّی در حقیقت مدیریتشان در این فکرها نیستند. به نظر من نقش انجمن ها می تواند در اینجا کلیدی باشد. من همینجا یک گله از انجمن شما بکنم؛ انجمن شما در سه سال گذشته با اینکه ما از سمت خودمان دست مشارکتی را دراز کردیم، همکاری کردیم، سمینارهای شما را برگزار کردیم و نیرو فرستادیم. ولی آن چنان ارتباطی را که قرار بوده بیایند از دانش همکارهای ما در حل مشکلاتشان یا طرح مشکلات با آنها مطرح کنند وجود نداشته است. اگر اینجوری ادادمه داشته باشد، طبیعتاً ما نمی دانیم آینده همکاری ما به کجا خواهد کشید و ما باید یک برنامه داشته باشیم.

قرارم این نیست که بعد از این مصاحبه و نمایشگاه یک نامه بنویسیم و بگوییم در این قسمت ها باید تحرک داشته باشیم. شما -انجمن مستربچ و کامپاند- چه وقت یک مشکل را با ما مطرح کردید و نوشتید و ما به آن "نه" گفتیم؟!. حتّی من الان هم می توانم بگویم که پول هم نمی خواهم، پول تحقیقاتشان را هم حاضرم خودم بدهم، به شرطی که مطمئن بشوم اگر یک مشکلی را که به من گفتید و حل شد، یک جایی برود و مورد استفاده قرار بگیرد. حتّی پول تحقیقات را بعداً بدهید یا اصلاً ندهید. چرا؟؟؟ چون که همکارهای ما دارند به عنوان پتانسیل علمی تقریباً از صنایع داخلی ناامید می شوند و صنایع داخلی نمی خواهند دستاوردهای علمی اینها را در مسیر تولیدشان به کار گیرند. این یک خطر است!

بنابراین خواهش من این است که شما به عنوان یک انجمن باید نقش پل ارتباطی را بازی کنید و دست ما را در دست صنایع بگذارید. من انتقاد را می پذیرم، همکارهای ما هم خیلی دوست ندارند که از اتاق هایشان بیرون بیایند. این موضوه هم وجود دارد و ما نباید به این شکل ادامه بدهیم، بلکه باید حلش کنیم.

اگر صنعتگر پایین دست یک کارگاه دارد که به حل مشکلاتش نمی رسد، این انجمن ها به عنوان واسطه باید بیایند در این نشستهایشان بگویند که این مشکلات هست و به عنوان مثال اگر کیفیت مستربچ ایران امسال اینجوری هست، سال بعد هدف بگذارید و اصلاحش کنید. وظیفه ما هم این هست که این کار را برای شما انجام بدهیم. توجه کردید؟ ما باید این مسائل را جدی بگیریم. اگر در این مسیرها بیفتیم باید تعاملات بیشتری داشته باشیم. انجمن ها مشکلات صنف خودشان را طبقه بندی کنند و ارائه بدهند. از دانشگاه ها و پژوهشگاه های کشور انتقاد کنند و بخواهند مشکل را حل کنند، الان این حرکت ها و خواسته هایی نیست. من خیلی خوشبینم؛ خوشبینم که در آینده بتوانیم این حرکت ها را جدی تر دنبال کنیم و به نتیجه برسانیم.

 

 

اخبار مرتبط

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد